Cały dom już śpi i choć nie wie nikt
Niewidoczny duch wykonuje ruch
Ten duch to ja wkoło gęsta mgła
Gubię się i pukam szepnę Ci do ucha
Zatrzymam czas
A w nim nas a w nim nas w nim nas
Wolę myśleć że nie śpisz
Wolę myśleć że tęsknisz
Wolę myśleć że też Ci źle jak mnie
Cały dom gdzieś tam będę tylko ja
Niewidoczny w mgle oddech mgły na szkle
Ten ja to duch i przez śniegu puch
Pogubiony tam gdzie brakuje bram
Zatrzymam czas
A w nim nas a w nim nas w nim nas
Wolę myśleć że nie śpisz
Wolę myśleć że tęsknisz
Wolę myśleć że też Ci źle jak mnie
Cały dom już śpi i choć nie wie nikt
Gubię się i pukam szepnę Ci do ucha
Zatrzymam czas
A w nim nas a w nim nas w nim nas
Wolę myśleć że nie śpisz
Wolę myśleć że tęsknisz
Wolę myśleć że też Ci źle jak mnie
Mam w głowie pół historii tej
Że pierwszy raz spotykam Cię
Uciekasz zawsze szybko z niej
To takie łatwe zgubić mnie
I choć błądzę nie zgubiłem się
Chociaż szukam tak naprawdę wiem
W labiryncie zdarzeń oraz miejsc
Będę szukać Cię
Będę szukał, szukał, szukał Cię
Szukał, szukał, szukał Cię
Szukał, szukał, szukać będę Cię
Będę szukać Cię
Czy już to dokładnie o mnie wiesz
Że ja nie boję wcale się
Między wierszami czytam tak
Że chcesz mieć labiryntów brak
I choć błądzę nie zgubiłem się
Chociaż szukam tak naprawdę wiem
Orfeuszem jestem jeden dzień
Będę szukać Cię
Często nam się wydaje, że już nic nigdy nie będzie mieć sensu. Internet i media popsuły wszystko. Nie możesz złapać koncentracji przez pięć minut. Wszystko świeci, miga, faluje i prosi o uwagę. Ale mam coś specjalnie dla Ciebie. To króciutki tekst, który słowo po słowie czytasz w tej chwili zamiast myśleć o przeciekającej tamie z informacjami, które zaraz na Ciebie spadną. Jesteś w dobrym miejscu
W szpitalu w Antwerpii sroki zwyczajne zbudowały swoje gniazdo z kolców do odstraszania ptaków. Sroki użyły ich tak samo, jak ludzie – do odstraszania innych ptaków. Udało im się zerwać z parapetów i zgromadzić 50 listewek z metalowymi kolcami. W ten sposób powstała niezdobytą, ptasią fortecę.
Przychodzę z tym samym. Piszę artykuł na blogu gdy przeciętna możliwość skupienia się człowieka wynosi 1,5 sekundy. Zbierz wszystkie kolce, które na Ciebie wystawiają i zaszyj się na spokojnym dachu razem z nami. Mamy muzykę, mleko i ciastka. Będzie fajnie. No chodź.
To dopiero początek…

To on gra pierwsze skrzypce kompozycji. To on odróżnia białe klawisze od czarnych. To on wie, że w muzyce nie wszystko jest czarno-białe i, że czasem trzeba zawiesić akord i zrobić sus. Przeczytajcie historię o nim, w której nie ma ani krzty prawdy. A może jest?
Read more